Bij Ine

Praktijk voor coaching en psychosociale begeleiding

Blog

Blog

Persoonlijke ervaringen

view:  full / summary

Niet thuis

Posted on September 22, 2019 at 4:00 AM Comments comments (0)

Al dagen, nee, al weken lang viste ik achter het net.

Telkens als ik een afspraak had staan met een mevrouw met schommelende stemmingen, variërend van heel erg druk en achterdochtig naar ontzettend somber en alleen maar kunnen denken aan de dood als verlichting van haar klachten, was ze niet thuis.

In die periode was ze heel druk, sliep ze weinig en maakte met veel mensen contact. Deze mensen vielen lang niet allemaal in de categorie 'pro-sociale contacten' (althans naar mijn mening, voor wat die waard is) en ik maakte me behoorlijk zorgen over haar soms gevaarlije gedragingen.

Omdat ik haar ongeveer structureel niet trof bij onze gemaakte afspraken, ging ik telkens als ik in de buurt was (ik werkte in een ambulant team) even langs. Uiteraard in de hoop om haar te treffen en te spreken, kijken hoe het gaat en of ik nog behulpzaam kon zijn.

Bij elke poging liet ik een 'niet thuis'bericht achter met een uitleg waarom ik langs kwam, bijvoorbeeld:

Hallo X,

Ik was in de buurt en hoopte je even te treffen.

Helaas was je niet thuis. Mocht je behoefte hebben aan contact, neem je dan contact op?

Ik kom overmorgen rond 11 uur opnieuw even langs en hoop je dan te treffen!

Met vriendelijke groet,

Ine


Een aantal weken later, toen deze mevrouw wat minder druk was, liet ze me de stapel met niet thuis-berichten zijn. Ze vertelde me dat ze ze allemaal had gelezen en dat ze het gewaardeerd had dat er iemand de moeite voor haar had gedaan om langs te komen en een briefje te schrijven.

Moraal van het verhaal: laat altijd een persoonlijk niet thuis-bericht achter en kleine gebaren worden gewaardeerd!

Wat schrijf je in je eerste blog ooit?

Posted on May 8, 2019 at 7:45 PM Comments comments (0)

Dat is een goede vraag! Waar schrijf je nou in vredesnaam over, in zo'n blog?

Laat ik beginnen met een persoonlijke ervaring. Lang lang geleden, toen ik nog een zeer jonge leerling-verpleegkundige was, werkte ik voor een psychiatrisch dienstencentrum in de wijk. Daar begeleidde ik een jongedame van mijn eigen leeftijd. Zij had veel nare ervaringen meegemaakt in haar jonge leven en vond het lastig om haar jong volwassen leven te leiden. We hebben samen veel meegemaakt; van diverse relaties en verhuizingen, ernstige crisès; diepgaande gesprekken maar ook gezamenlijke giechelbuien tot het settelen met een vaste partner en een moederrol vervullen.

In deze jaren kreeg ik een mail van de directiesecretaresse. Hier schrok ik in eerste instantie van; "Waarom mailde de directie mij?". Het bleek een bijlage te bevatten met een gescande brief. Deze brief was gericht aan de directie van de instelling waar ik werkzaam was. De brief was afkomstig van de ouders van de jongedame die ik begeleidde. Zij bedankten de instelling en in het bijzonder mij voor de behandeling en begeleiding van hun dochter. Na 19 jaar weet ik me nog steeds dat moment te herinneren; zo'n ontzettend lieve blijk van waardering. Niet nodig, wel heel waardevol!


Rss_feed

0